ผมอยู่เมืองไทยได้สองปีแล้ว ความคิดทุกสิ่งทุกอย่างของผมที่มีต่อเมืองไทยในช่วงแรกนั้น ตอนนี้ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
ในช่วงแรกที่ผมมาถึงเมืองไทย สำหรับผมแล้วเมืองไทยนั้น หาความประทับใจแทบไม่มีเลย อากาศค่อนข้างร้อน อินเตอร์เน็ตก็ไม่ค่อยดี อาหารไทยมีรสชาติที่ทั้งเผ็ดและหวานเกินไป ถนนหนทางก็แคบ เป็นต้น
เมื่อก่อน ถ้าหากพวกผมพูดถึงเมืองไทย สิ่งที่พวกผมนึกถึงอันดับแรกก็คือสาวประเภทสอง พวกผมหวังว่าจะมีโอกาสเห็นพวกเขาสักครั้ง และในที่สุดผมก็ได้เห็นพวกเขาซักที ครั้งแรกที่ผมเข้าโรงเรียนก็ได้เจอสาวประเภทสองเลย โอโห พวกเขาชั่งสวยอะไรอย่างนี้ แต่เพื่อนผมส่วนใหญ่ไม่ใช่คนกล้าพอ พวกเขากลับรู้สึกกลัวด้วยซ้ำ
ครั้งแรกที่ผมเจออาจารย์ผมก็ไม่ไหว้ และถูกอาจารย์ตักเตือนบ่อยๆ ผมก็จะจดจำไว้และก็จะนำไปแก้ไข ครั้งแรกที่ผมทานส้มตำ น้ำตาก็ไหลไม่หยุด แต่ตอนนี้ ผมไม่ได้เกลียดสิ่งเหล่านั้นเหมือนเมื่อสองปีก่อนแล้ว ผมเริ่มทานส้มตำและต้มยำเป็นประจำ เริ่มพูดคุยกับสาวประเภทสอง อาบน้ำตอนเช้า และรีดเสื้อผ้าเป็นประจำทุกวัน
เมื่อกล่าวถึงแต่ละภูมิภาคของไทย ไม่ว่าจะเป็นน้ำทะเลที่เกาะภูเก็ตและหมู่เกาะพีพี ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลกรุงเทพฯ เมืองโบราณอยุธยาและน้ำตกกาญจนบุรี สถานที่เหล่านี้เป็นสิ่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก พวกผมจึงมักจะชอบหนีไปเที่ยวเสมอ ซึ่งพวกผมเคยไปเที่ยวมาแล้ว ชั่งสวยงามจริงๆ และบางครั้งทำให้พวกผมยากที่จะลืมจนไม่อยากกลับบ้าน
เมื่อกล่าวถึงคนไทย คนไทยเป็นคนที่ยิ้มแย้มแจ่มใสและมีน้ำใจ จนทำให้ชาวต่างชาติ ให้สมญานามว่า”สยามเมืองยิ้ม” และบางครั้งผมกลับพบว่า วัยรุ่นไทยส่วนใหญ่ชอบเต้นชอบร้อง บางกลุ่มชอบแต่งตัวและทำทรงผมแบบแปลกๆ จนทำให้ผมรู้สึกประหลาดใจมาก
ทั้งหมดนี้เป็นความประทับใจของผมที่มีต่อประเทศไทย ผมขอขอบคุณอาจารย์ทุกท่านและเพื่อนคนไทยทุกคนที่สอนพวกผม และดูแลช่วยเหลือพวกผมเปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน ผมรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้รู้จักทุกๆคน สุดท้ายนี้ขอขอบคุณมากครับ
